Po zakończeniu II wojny światowej, w 1946 r., mieszkańcy wznieśli przydrożną kapliczkę jako wotum dziękczynne za ocalenie życia, powrót bliskich z frontu lub z obozów, za przetrwanie trudnych czasów oraz w intencji pokoju. Ten skromny obiekt małej architektury sakralnej, zlokalizowany na skrzyżowaniu dróg, od osiemdziesięciu lat stanowi niemego świadka historii, pamięta trudne powojenne lata i odbudowę kraju ze zniszczeń, miejsce wspólnych modlitw oraz stały punkt zakorzeniony w lokalnym krajobrazie.
Rys historyczny i znaczenie
Początki: Po odzyskaniu niepodległości mieszkańcy Kniewa podjęli decyzję o budowie kapliczki przydrożnej. Właściciele gruntu Państwo Szojer, rodzice śp. Pana Jana Szojera, zaproponowali i użyczyli teren pod tą sakralną budowę przy rozwidleniu dróg w kierunku Rybna i Warszkowa. Budowa rozpoczęła się tuż po zakończeniu wojny, z inicjatywy lokalnych rodzin. Materiał na budowę, cegłę, pozyskano z rozbiórki murów w miejscowości Czymanowo przez mieszkańców śp. Pana Alfonsa Kos, śp. Pana Zygfryda Kreft, śp. Pana Konrada Cyman oraz śp. Pana Augusta Pobłockiego. Budowę kapliczki wykonał krewny śp. Konrada Cyman ale nikt z mieszkańców nie pamięta imienia i nazwiska tej osoby.
Rola spoleczna: W 1946 r. założono męski Żywy Różaniec, którego pierwszym zelatorem był śp. Pan Teodor Kos. Po jego wyprowadzeniu do Lęborka, drugim zelatorem męskiego Żywego Różańca był śp. Pan Władysław Labuda. Po krótkim czasie założono również żeński Zywy Różaniec. Pierwszą zelatorką żeńskiego Zywego Różańca była śp. Anna Pobłocka, drugą zelatorką była śp. Anna Ruszewska oraz Gabriela Lezner, a obecnie od 14 lat Żywy Różaniec prowadzi Pani Teresa Kotlewska. Przez dekady miejsce gromadziło mieszkańców na nabożeństwa majowe i październikowe oraz codzienne modlitwy. W kapliczce odbywały okolicznościowe Msze święte.
Wygląd i architektura
Konstrukcja: Murowana kapliczka z kamienia i cegły zwieńczona daszkiem.
Wnętrze: Za przeszklonymi okienkami oraz drzwiami kapliczki znajduje się odnowiona figurka Matki Bożej. Fundatorami obecnej figurki są Państwo Jan i Jadwiga Majkowscy z Bolszewa, którzy ofiarowali figurkę z okazji obchodów jubileuszu 50-lecia kapliczki.
Pierwsza figurka Matki Bożej zakupiona w 1946 r. przez ówczesnych mieszkańców została uroczyście przeniesiona z gospodarstwa rolnego Soltysa wsi Pana Alfonsa Kos Aleją Lipową do nowo pobudowanej kapliczki, ale jej losy nie są znane obecnym mieszkańcom.
Otoczenie: Zadbany ogrodzony teren z kwiatami oraz ozdobnymi krzewami.
Współczesność i jubileusz
Obiekt był gruntownie odnawiany po raz pierwszy w 1996 r. przez śp. Pawła Olszewskiego, śp. Brunona Sawickiego, Zygmunta Labudda z pomocą wielu mieszkańców miejscowości Kniewa i Zamostnego. Drewno na drzwi do kapliczki ofiarował Pan Józef Pranga z Zamostnego.
Drugi generalny remont kapliczki w 2021 r. przeprowadziły wnuki i prawnuki wraz z małżonkami pierwszych fundatorów Kazimiera i Kazimierz Schmidtke, Grażyna i Franciszek Białk, Krystyna i Jacek Kaczocha oraz mieszkaniec Wojciech Bujak.
Szczególne podziękowanie kierujemy do obecnych właścicieli gruntu za kontynuowanie dzieła przodków, Pana Mieczysława i Justyny Szojer oraz podziękowanie dla Pani Alicji Olszewskiej, która niestrudzenie od wielu lat, przez cały rok, pielęgnuje naszą kapliczkę oraz przyległy do niej teren.
Podziękowanie kierujemy również do Pana Krzysztofa Damps za opłacanie rachunków za prąd wykorzystywany w kapliczce, który przejął ten obowiązek po swojej Mamie śp. Stanisławie Damps.
